Sneew

Het sneeuwt en vlokje na vlokje zie ik buiten de kleuren van het groen, de huizen en andere objecten  worden bedekt door een witte laag. Het herinnert me opeens aan een vers van Herman van Veen, waarvan hierbij de tekst.

Het sneeuwt....
Duizendenden kleine witte vlokjes
vallen op
tegen de donkere achtergrond
van dennenbomen,
de sneeuw rijgt
alles aan elkaar,
het dal wordt
een borduurwerk
van geduldige gaatjes.

Zo ongeveer
moet ook het stof zich
bewegen waaruit wij zijn opgebouwd.
Elk deeltje
met een binnen- en buitenkant,
miljarden stukjes
eeuwig leven,
elk deeltje doet,
heeft een toekomst
en verleden.

Ik kwam niet op die gedachte,
maar ik heb haar opgevangen
't is niet omdat ik denk,
maar 'het' denkt voor mij,
elk deeltje voor zich
en samen
tot wij
tot we als stof uiteenvallen,
en dan zal
ieder stofje
een ervaring rijker
aan een ander leven beginnen,
opgedeeld
en als een sneeuwbui
op de dag
van morgen dwarrelen.